เขียนโจทย์ที่ดึงดูดคนเก่ง
คุณภาพของคนที่มาสมัครขึ้นกับความชัดเจนของโจทย์ ไม่ใช่ขนาดของค่าตอบแทน
โจทย์คือรายชื่อผู้สมัคร
คนสมัครไม่ใช่กลุ่มตัวอย่างสุ่มของคนที่อ่านโพสต์ แต่คือคนที่เข้าใจโพสต์ เขียนว่า ต้องการคนช่วยเรื่องการตลาด ก็คัดคนที่พร้อมเดา เขียนว่า เขียนหัวเรื่องสามแบบสำหรับหน้านี้ แล้วบอกว่าจะทดสอบอันไหนก่อน ก็คัดคนที่ทำได้
นี่คือคันโยกที่ถูกที่สุด ค่าตอบแทนเดิม กลุ่มคนเดิม แค่ย่อหน้าต่างกัน คนที่มาก็ต่างกัน
ระบุชื่อผลงาน
ผลงานคือสิ่งที่ส่งมอบได้และตรวจรับได้ ไฟล์ คำตอบเป็นลายลักษณ์อักษร คลิปอัดหน้าจอ หรือสายตามเวลาที่นัด ถ้าบอกไม่ได้ว่าสุดท้ายได้อะไร งานนั้นจะถูกตัดสินด้วยความรู้สึก และทั้งสองฝ่ายจะรู้ว่าเสียเปรียบ
การระบุรูปแบบไม่ใช่การจำกัดความคิด หัวเรื่องสามแบบในเอกสารร่วม โดยแต่ละแบบมีเหตุผลหนึ่งบรรทัด เปิดพื้นที่คิดไว้ทั้งหมด และตรึงแค่รูปแบบการส่ง
ใส่ตัวเลขในโพสต์
เขียนค่าตอบแทนคงที่ในโพสต์ทำสองอย่าง กรองคนที่ต้องการมากกว่าออกก่อน และตัดการต่อรองที่เริ่มก่อนใครจะเข้าใจงานออกไป
คำว่า ต่อรองได้ กับช่วงราคากว้างเรียกสิ่งเดียวกัน คือคนที่กำลังหยั่งว่าคุณไปได้ถึงไหน ตัวเลขเดียว บอกครั้งเดียว ทำให้คนสมัครกำลังชั่งว่าจานน่าสนใจไหม ไม่ใช่ราคาผิดหรือเปล่า
ระบุกำหนดส่งและเขตเวลา
งานทางไกลพังตรงขอบของปฏิทินมากกว่าตัวงาน เขียนกำหนดส่งเป็นวันที่จริง และบอกว่าคุณตอบคำถามในเขตเวลาไหน
ถ้างานต้องการเวลาทำงานทับกันจริง ให้เขียนในโพสต์ การรู้ตอนทำงานไปแล้วคือเส้นทางปกติที่ทำให้งานสองวันกลายเป็นสองสัปดาห์
บอกว่าคุณไม่รับอะไร
ขอบเขตหนึ่งบรรทัดกันความไม่ตรงกันได้เกือบทั้งหมด ถ้าไม่ต้องการให้ผลงานถูกเผยแพร่ที่อื่น ไม่รับงานที่เครื่องเขียนส่ง ๆ หรือไม่ต้องให้ใครเขียนข้อความของคุณใหม่แล้วส่งกลับ บอกก่อนที่มีคนเสียเวลาหนึ่งวันไปกับเรื่องผิด
บรรทัดเดียวกันยังปกป้องคนสมัครด้วย โจทย์ที่ระบุมาตรฐานไว้คือโจทย์ที่คำตอบดี ๆ ไม่ถูกกดราคาทีหลัง
แม่แบบที่ใช้ได้เลย
อย่าเริ่มจากหน้ากระดาษเปล่า ด้านล่างตั้งใจให้สั้น ส่วนที่สำคัญคือส่วนที่ตรวจรับได้
- ตอนนี้มีอะไร: หนึ่งหรือสองประโยคเกี่ยวกับสภาพปัจจุบัน
- ต้องการอะไร: ผลงาน ระบุชื่อ และรูปแบบที่จะส่งมอบ
- ตัดสินว่าผ่านอย่างไร: เกณฑ์ประเมิน บอกไว้ล่วงหน้า
- ต้องการเมื่อไร: วันที่ และเขตเวลาที่คุณตอบคำถาม
- ให้อะไร: ค่าตอบแทนคงที่หนึ่งจำนวนสำหรับผลงานทั้งชิ้น
- ไม่ต้องการอะไร: ขอบเขต
ทำอะไรกับใบสมัครที่เข้ามา
ตอบทุกคนหนึ่งครั้ง รวมคนที่ไม่ได้เลือกด้วย ต้นทุนคือหนึ่งประโยค และนั่นคือเส้นแบ่งระหว่างคนที่จะสมัครอีกครั้งกับคนที่จะเลิกอ่านโพสต์ของคุณ
เมื่อเลือกแล้ว บอกว่าอะไรเป็นตัวตัดสิน ผู้สมัครจะถือประโยคนั้นเป็นข้อกำหนดจริง และโจทย์ที่คุณเขียนครั้งต่อไปจะดึงคนที่ดีกว่าขึ้นเพราะได้บอกไปแล้ว
คำถามที่พบบ่อย
โจทย์งานควรยาวแค่ไหน
ยาวพอที่จะระบุผลงานและเกณฑ์ สั้นพอให้อ่านจบในหนึ่งนาที โพสต์ส่วนใหญ่สั้นเกินไปไม่ใช่ยาวเกินไป ที่ขาดมักคือส่วนที่ว่าสุดท้ายส่งมอบอะไร
ควรใส่ช่วงค่าตอบแทนไหม
ตัวเลขเดียวมักดีกว่าช่วง ช่วงบอกว่าขั้นต่ำต่อรองได้ ส่วนขั้นสูงเป็นแค่ความหวัง และดึงคนที่มาต่อรองมากกว่าคนที่อ่านโจทย์
งานเล็ก ๆ จะมีคนสมัครกี่คน
ถ้าโจทย์ชัด จะมาน้อยแต่พอเลือก ถ้ากำกวม จะมาเยอะแต่ใช้ไม่ได้ ความชัดเจนลดจำนวนและเพิ่มคุณภาพ ซึ่งเกือบทุกครั้งคือสิ่งที่คุณต้องการ
ถ้าปริมาณงานจริงมากกว่าที่อธิบาย
มองส่วนที่เพิ่มเป็นงานชิ้นที่สองพร้อมค่าตอบแทนแยก การเปลี่ยนขอบเขตกลางทางทำให้ราคาแรกไร้ความหมาย และสอนให้ทั้งสองฝ่ายเขียนกำกวมขึ้นในครั้งหน้า