กรณีที่ 02 · ปักกิ่ง
ปักกิ่งเจ็ดวัน กำแพงที่ไม่มีใครบูรณะ
นักเดินทางสองคน เจ็ดวัน และเงื่อนไขเดียวที่ต่อรองไม่ได้: กำแพงเมืองจีนที่ไม่เหลือใครยืนอยู่บนนั้น
- จำนวนวัน
- 7 วัน 6 คืน
- เส้นทาง
- ปักกิ่ง และนอนที่กู่เป่ยสองคืน
- เดือนที่เหมาะ
- เม.ย.–พ.ค., ก.ย.–ต.ค.
- ค่าวางแผน
- 99 ดอลลาร์
นักเดินทาง
Lena
“ฉันอยากได้กำแพงเก่า ไม่ใช่ของที่สร้างใหม่ — แบบที่หินตรงกลางถูกเหยียบจนบุบ และไม่มีใครอื่นอยู่ในภาพ”
สิ่งที่ขอ
- กำแพงเก่าแท้ ๆ ที่ยังไม่บูรณะ: หินใต้เท้าถูกเหยียบจนเรียบ ไม่มีอิฐใหม่ปูบนสัน และไม่มีราวให้จับตรงที่มันไม่ควรมี
- คนน้อยพอที่จะถ่ายภาพโดยไม่มีใครอยู่ในเฟรม ในเวลาปกติ ไม่ใช่ด้วยการตื่นตีห้า
- เจ็ดวันโดยไม่ต้องเจออนุสาวรีย์ทุกเช้า
- ที่พักเดียวในเมือง และออกไปนอนที่เชิงกำแพงสองคืน — ไม่ใช่เปลี่ยนโรงแรมทุกวัน
เราวางแผนอย่างไร
พวกเขามีเงื่อนไขสองข้อ และปล่อยอย่างอื่นทั้งหมด: กำแพงเก่าไม่ใช่ของที่บูรณะใหม่ และคนน้อยพอที่จะถ่ายภาพโดยไม่มีใครอยู่ในเฟรม สองบรรทัดนี้เลือกส่วนของกำแพงให้เอง
ปาต๋าหลิงกับมู่เถียนยวี่คือชื่อที่แผนเที่ยวส่วนใหญ่คว้าไปใช้ และแต่ละที่ตกข้อใดข้อหนึ่ง ปาต๋าหลิงใกล้ที่สุดและบูรณะหนักที่สุด มู่เถียนยวี่บูรณะอย่างซื่อตรงและเดินง่ายกว่า แต่พอเก้าโมงก็คือแถวรอรถกระเช้า ซือหม่าไถชันกว่า บูรณะน้อยกว่า และไกลออกไปสองชั่วโมงครึ่ง — ระยะทางคือสิ่งที่ทำให้คนน้อยลง และหินที่ยังไม่บูรณะคือเหตุผลที่ต้องขับไป
สิ่งที่ตัดออกและใส่แทน
| ตัดออก | แทนด้วย |
|---|---|
| ปาต๋าหลิง เพราะรถบัสไปลงที่นั่น | ซือหม่าไถ — หินที่ยังไม่บูรณะ ไกลออกไปสองชั่วโมงครึ่ง |
| ขึ้นกำแพงครึ่งวันแล้วกลับเข้าเมืองทันมื้อเย็น | นอนกู่เป่ยสองคืน บ่ายจึงเป็นของเมืองน้ำ |
| เปลี่ยนโรงแรมทุกสองคืน | ที่พักเดียวในเมือง และย้ายออกไปที่กำแพงครั้งเดียว |
| ขึ้นกำแพงวันที่สอง ทั้งที่ยังไม่หายเจ็ตแล็ก | วันที่ห้า ตอนที่เมืองพาคุณเหนื่อยไปแล้ว |
เส้นทาง
- 1–3ปักกิ่งที่พักเดียว ・ พระราชวัง สวนวัด ตรอกหูท่ง
- 4กู่เป่ยคลอง ถนนน้ำ โชว์กลางคืน
- 5ซือหม่าไถออก 10:30 ・ ฝั่งตะวันออกที่ยังไม่บูรณะ
- 6–7ปักกิ่งหนึ่งวันช้า ๆ แล้วสนามบิน
ทำไมถึงจัดเส้นทางนี้ — คิดเป็นชั่วโมง
วันกำแพงเมืองจีนทุกวันคือโจทย์เลข และมีสามตัวแปรดึงกันคนละทาง: ระยะทาง จำนวนคน และกำแพงถูกบูรณะไปมากแค่ไหนในสี่สิบปีที่ผ่านมา ปาต๋าหลิงชนะข้อแรกและแพ้สองข้อหลัง มู่เถียนยวี่คือทางประนีประนอมที่ไกด์ส่วนใหญ่ขาย — บูรณะแล้ว เดินง่าย และพอเก้าโมงเช้าก็คือแถวรอรถกระเช้า ซือหม่าไถให้ผลกลับกัน: ชันที่สุด บูรณะน้อยที่สุด ไกลที่สุด และเป็นที่เดียวในสามที่หินกลางบันไดถูกเหยียบจนเป็นแอ่ง และการขึ้นไปไม่ใช่ทางเดินไม้ปูราบ
เที่ยงคือชั่วโมงที่ถูกต้องที่นี่ ซึ่งผิดปกติ รถบัสกรุ๊ปที่มาถึงก็มาแต่เช้าและไปก่อนมื้อกลางวัน สิบเอ็ดโมงถึงบ่ายสองจึงว่างกว่าแปดโมง และไม่มีใครต้องตื่นตีห้า มีรถกระเช้าขึ้นถึงสันเขา การปีนจึงเป็นเรื่องเลือกได้ และการเดินอยู่บนสัน: ออกไปหนึ่งหอแล้วย้อนกลับ ลงถึงบ่ายสอง และบ่ายยังอยู่ครบ
บ่ายยังอยู่ครบเพราะกู่เป่ยตั้งอยู่ที่เชิงสันเขา — คลอง สะพานหิน ลานบ้านอิฐสีเทาเตี้ย ๆ และโชว์กลางคืนบนผิวน้ำ บ่ายหลังขึ้นกำแพงไม่ใช่สี่ชั่วโมงในรถกลับเข้าเมือง แต่เป็นน้ำพุร้อน เรือลำหนึ่ง และโต๊ะข้างคลอง เมืองนี้คือของที่สร้างใหม่ปี 2010 และไม่ได้แสร้งว่าเป็นอย่างอื่นเมื่อเข้าไปข้างใน และเราบอกไว้ในเอกสาร: คนที่ไปถึงโดยหวังจะเห็นหมู่บ้านราชวงศ์หมิงจะใช้ทั้งเย็นผิดหวังแทนที่จะกินข้าว
วันต่อวัน
ลงเครื่อง ตรอกเก่า เข้านอนเร็ว
สนามบินหลวงถึงโรงแรม courtyard ทางเหนือของหอกลองหนึ่งชั่วโมง ช่วงสุดท้ายต้องเดินลงตรอกที่แคบจนรถเข้าไม่ได้ มื้อเย็นคือหม้อทองแดงเนื้อแกะในระยะเดิน และหลังสองทุ่มไม่มีอะไรถูกจัดไว้ — วันแรกจากเจ็ดวันมีไว้เพื่อการมาถึง
หม้อทองแดง ถ่านลุกขึ้นตามปล่อง เนื้อแกะกับซอสงา: มื้อแรกของสัปดาห์ และเป็นมื้อที่คิดน้อยที่สุด พระราชวังต้องห้าม แล้วขึ้นจิ่งซาน
เข้าที่ประตูอู่เหมินตอนเปิด เดินขึ้นเหนือผ่านท้องพระโรง ออกที่ประตูเสินอู่เหมินราวสามชั่วโมง ข้ามถนนแล้วขึ้นจิ่งซานเพื่อมองย้อนกลับไปที่ทะเลหลังคา — เป็นที่เดียวที่ทำให้เห็นขนาดของสิ่งที่เพิ่งเดินผ่านมา
เทียนถานตอนหกโมง ตรอกหูท่งตอนบ่าย
สวนเปิดหกโมงและเป็นของคนในย่านจนถึงราวแปดโมง: คนเต้นรำ คนเล่นว่าว คณะร้องเพลงใต้ต้นไซเปรส ตัววัดใช้เวลาสี่สิบนาที บ่ายเป็นตรอกฝั่งตะวันออกของหอกลอง ในจังหวะเดิน ไม่มีตั๋วใบที่สอง
ออกไปกู่เป่ย นั่งเรือลงคลอง
สองชั่วโมงทางตะวันออกเฉียงเหนือของเมือง และจังหวะช้าลงทันทีที่มาถึง บ่ายนั่งเรือไม้ลงคลอง พอแสงแบนลงเดินถนนน้ำ และหลังมืดดูโชว์บนน้ำ — สิ่งเดียวที่นี่ที่คุ้มกับการนอนดึก
เรือพายใต้สะพานหิน และตลิ่งเก่าที่เถาวัลย์ยึดไว้ด้วยกัน 
ซือหม่าไถ ฝั่งที่ยังไม่บูรณะ
ไม่มีออกตีห้า: ออกสิบโมงครึ่ง ขึ้นรถกระเช้า แล้วเข้าฝั่งตะวันออกตอนที่รถบัสที่มาก่อนกำลังลงไปกินมื้อกลางวัน หินชันและถูกเหยียบจนเรียบ ราวโซ่มีไว้ด้วยเหตุผลของมัน — ออกไปหนึ่งหอแล้วย้อนกลับ ไม่ใช่ทั้งสัน ลงถึงบ่ายสอง แล้วบ่ายไปลงที่กู่เป่ย: น้ำพุร้อนก่อน แล้วกลับไปที่คลองอีกครั้งตอนคนเที่ยวกลางวันกลับไปแล้ว
สิบเอ็ดโมงครึ่ง: หอแรก และไม่มีใครอยู่บนบันไดข้างหลัง 
กลับเข้าเมือง กับวันที่ไม่มีอะไรอยู่ในนั้น
กลับมาถึงตอนเช้าและปล่อยวันที่เหลือให้ว่างโดยตั้งใจ วันนี้คือวันที่คนชอบเติมพิพิธภัณฑ์อีกแห่งแล้วมาเสียใจตอนสี่โมง ถ้าอยากได้สักที่ ให้เป็นย่าน 798 หรือมื้อกลางวันยาว ๆ — ไม่ใช่วังอีกหลัง
บินออก
รถไฟสนามบินจากตงจื๋อเหมินยี่สิบห้านาที และไม่สนใจการจราจร เผื่อสามชั่วโมง ไม่ใช่สอง: คิวระหว่างประเทศที่สนามบินหลวงคือชั่วโมงที่ช้าที่สุดของสัปดาห์
ค่าใช้จ่ายของแผนนี้
เสนอที่ระดับ 99 ดอลลาร์สำหรับเส้นทางเจ็ดวันที่นอนนอกเมืองสองคืน ตัวเลขที่ทำให้คนแปลกใจคือรถไปกำแพง — รถส่วนตัวออกไปสองชั่วโมงครึ่งและกลับมา แพงกว่าหนึ่งคืนที่กู่เป่ย — และเป็นการจองเดียวที่ควรทำแต่เนิ่น ๆ
สิ่งที่ไม่มีในเอกสารนี้
- ไม่ซื้อตั๋วแทน เราให้เว็บไซต์ เวลาเปิดขาย และชนิดตั๋วที่ตรง แต่การซื้ออยู่ในชื่อของคุณ เพราะต้องใช้หนังสือเดินทางของคุณ
- ไม่มีไกด์และไม่มีคนขับในวันที่อยู่ในเมือง ทุกจุดในปักกิ่งที่นี่คือรถไฟใต้ดินกับการเดิน — รถที่จองไว้มีคันเดียวคือวันไปกำแพง
- ไม่จองโรงแรมแทนคุณ เราบอกว่าควรพักย่าน courtyard ไหนและเพราะอะไร ที่เหลือคุณจองเอง
คำถามที่พบบ่อย
กู่เป่ยเป็นเมืองเก่าจริงไหม
ไม่ใช่ มันคือเมืองคลองที่สร้างใหม่ปี 2010 และเมื่อเข้าไปข้างในมันก็ไม่ได้แสร้งว่าเป็นอย่างอื่น — ตรงข้ามกับกำแพงที่ตั้งอยู่ข้างบนอย่างสิ้นเชิง สิ่งที่มันให้คือเตียงที่ห่างจากประตูซือหม่าไถสิบนาที และบ่ายที่ไม่ต้องนั่งรถ ซึ่งเป็นเหตุผลทั้งหมดที่มันอยู่ในแผนนี้
ทำไมซือหม่าไถ ไม่ใช่มู่เถียนยวี่
เพราะโจทย์ขอหินเก่าและบันไดที่ว่าง และมู่เถียนยวี่ไม่ใช่ทั้งสองอย่างพอสายเช้า: บูรณะอย่างซื่อตรง และมีแถวรอรถกระเช้าตั้งแต่เก้าโมง ซือหม่าไถชันกว่า บูรณะน้อยกว่ามาก และไกลพอที่เที่ยงจะยังเงียบ การเลือกที่นี่แลกกับการนั่งรถนานขึ้น ไม่ใช่สิ่งที่โจทย์ต้องการปกป้อง
ขึ้นกำแพงช่วงนี้แบบไม่เดินมากได้ไหม
ที่ซือหม่าไถได้บางส่วน: มีรถกระเช้าขึ้นไปถึงสันเขา และช่วงบนเดินราบ ตอนลงเป็นบันไดไม่ทางใดก็ทางหนึ่ง และราวโซ่ฝั่งที่ยังไม่ซ่อมไม่ใช่ของประดับ